Zdzisław Marchwicki to ur. 18 października 1927 w Dąbrowie Górniczej, stracony 26 kwietnia 1977 w Katowicach seryjny morderca.

Uznany przez sąd za „wampira z Zagłębia”, który działał w tych okolicach przez pięć lat i cztery miesiące. Przez cały ten okres trwało żmudne, wyjątkowo trudne śledztwo. Jego ofiary miały od 16 do 57 lat. W jednym dniu dokonał dwóch napadów na kobiety, z których jeden skończył się śmiercią ofiary.

Działalność „Wampira” rozpoczęła się w dniu 7 listopada 1964 roku, gdy w Dąbrówce Małej doszło do zabójstwa pierwszej ofiary – Anny Mycek. Od tego momentu aż do roku 1970 doszło do 21 zabójstw przypisywanych jednemu sprawcy. Sposób postępowania sprawcy był zawsze taki sam: szedł za upatrzoną ofiarą, podbiegał do niej z tyłu, a następnie uderzał w głowę ciężkim tępym przedmiotem. Gdy ofiara upadła bił ją wielokrotnie, powodując zgon, po czym dokonywał czynności seksualnych z denatką.

Pozostaje wiele niejasności w kwestii prawdziwej tożsamości „Wampira”. Telewizja Polska wyprodukowała serial „Paragraf 148 Kara śmierci”, w którym przedstawiono Marchwickiego jako niewinnego stawianych mu zarzutów morderstw. Film zawiera opinie ówczesnych oficerów milicji i prawników i prezentuje proces sądowy jako medialną farsę. Reżyserem serialu był Maciej Żurawski.

Jerzy Zdzisław Janikowski, ps. Jania to ur. 13 kwietnia 1952 w Dąbrowie Górniczej, zm. 21 grudnia 2006 w Katowicach polski szpadzista, trener, mistrz Polski, olimpijczyk (1972, 1976).

Był synem Zdzisława i Kazimiery Szczerbińskiej. W 1978 ukończył Technikum Górnicze w Dąbrowie Górniczej.

Od 1966 zawodnik Międzyszkolnego Klubu Sportowego a następnie GKS Katowice (1966-1986). Trzykrotny indywidualny Mistrz Polski (1977, 1981, 1983), raz zdobywca brązowego medalu (1972). W drużynie dwukrotny Mistrz Polski (1974, 1976), czterokrotny wicemistrz (1971, 1978, 1980, 1984) i czterokrotny zdobywca brązowego medalu (1972, 1973, 1983, 1986).

W 1972 wywalczył w Madrycie tytuł wicemistrza świata juniorów w szpadzie. W 1974 w Grenoble był finalistą mistrzostw świata seniorów. Reprezentował Polskę na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Monachium i Montrealu.

Wirgiliusz Gryń to ur. 9 czerwca 1928 w Mydlicach obecnie dzielnica Dąbrowy Górniczej, zm. 3 września 1986 w Warszawie polski aktor filmowy i teatralny.

Karierę rozpoczynał w Sosnowcu i Katowicach, gdzie był najczęściej statystą. Z czasem zaczął grywać poważniejsze role w różnych teatrach. W Warszawie należał do zespołu pieśni i tańca. W latach 1952-1955 występował w Teatrze Dolnośląskim w Jeleniej Górze, 1955-1957 w Teatrze im. Bogusławskiego w Kaliszu, 1957-1959 w Teatrze Dramatycznym w Koszalinie, w latach 1959-1962 w Teatrze im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie, 1962-1964 w Teatrze w Zielonej Górze, 1964-73 w Teatrze Polskim w Poznaniu. Od 1975 był aktorem Teatru im. Jaracza w Łodzi.

Jego najsłynniejszą rolą był Jasiński z serialu Dom. Często obsadzany w roli tzw. „dobrych komunistów”. Za życia zagrał ponad 100 ról w filmach, ale często epizodycznych.
Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Dołach w Łodzi (kwatera XXXII, rząd 5, grób 10).

Leszek Gajdziński to ur. 25 września 1946 w Dąbrowie Górniczej polski lekkoatleta dyskobol.

Był czołowym zawodnikiem w rzucie dyskiem w Polsce w pierwszej połowie lat 70. XX w.. Wziął udział w olimpiadzie w Meksyku (1968), ale odpadł w eliminacjach.

Podobnie zakończył się start Gajdzińskiego na Mistrzostwach Europy w Helsinkach {1971), natomiast na następnych mistrzostwach w Rzymie (1974) zajął 11. miejsce. Dwadzieścia sześć razy reprezentował Polskę w meczach międzypaństwowych.

Został też srebrnym medalistą Uniwersjady w Moskwie w 1973 w pchnięciu kulą.

Czterokrotnie zdobywał mistrzostwo Polski w rzucie dyskiem: w 1971, 1972, 1973 i 1974. Trzykrotnie poprawiał rekord Polski.

Rekordy życiowe: rzut dyskiem – 63,52 m, pchnięcie kulą – 19,07 m. Jest absolwentem Politechniki Śląskiej.

Zdzisław Badocha to ur. 22 marca 1923 r. w Dąbrowie Górniczej, zm. 28 czerwca 1946 r. w majątku Czernin żołnierz Armii Krajowej, w latach powojennych dowódca 2. szwadronu 5 Wileńskiej Brygady AK, ps. „Żelazny”.

W czerwcu 1942 rozpoczął działalność konspiracyjną w szeregach AK na Wileńszczyźnie. Został członkiem 23. Ośrodka Dywersyjnego Ignalino-Nowe Święciany. Przed majem 1943 objął dowództwo jednego z patroli 23. OD. Po wpadce i dekonspiracji od maja 1944 r. był żołnierzem plutonu sierż. Mieczysława Kitkiewicza ps. „Kitka” w 5. Wileńskiej Brygadzie AK pod dowództwem mjr. Zygmunta Szendzielarza ps. „Łupaszko”. Uczestniczył w walkach o wyzwolenie Wilna w ramach operacji „Ostra Brama”.

6 lipca jego oddział przeszedł do Puszczy Grodzieńskiej, gdzie 23 lipca w okolicach miejscowości Porzecze został otoczony wraz z całą 5. Brygadą przez Sowietów. Brygadzie jednak udało się rozproszyć.

Badocha wraz z innymi żołnierzami swojego plutonu przedostał się na początku sierpnia w rejon Białegostoku. Tam został wcielony do 4. zapasowego pułku piechoty, stacjonującego w Dojlidach. W październiku zdezerterował z niego i przyłączył się w Kieturykach do odtwarzanej przez mjr. Z. Szendzielarza 5. Brygady Wileńskiej.

Edward Babiuch to ur. 28 grudnia 1927 w Grabocinie, pow. Będzin, ob. Dąbrowa Górnicza – polityk, ekonomista, premier rządu PRL.

Urodził się w rodzinie górniczej. Studiował w Centralnej Szkole Partyjnej przy KC PZPR oraz w SGPiS. Od 1948 członek PPR, następnie w PZPR.

W latach 1949–1955 pracował w aparacie organizacyjnym Związku Młodzieży Polskiej, następnie w aparacie Komitetu Centralnego PZPR. W latach 1959–1963 sekretarz Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR, od 1964 członek KC. W latach 1963–1965 zastępca kierownika Wydziału Organizacyjnego KC, redaktor naczelny „Życia Partii”, w latach 1965–1970 kierownik Wydziału Organizacyjnego KC. Od grudnia 1970 członek Biura Politycznego KC (do sierpnia 1980) i sekretarz KC (do lutego 1980).

W latach 1972–1976 członek, w latach 1976–1980 zastępca przewodniczącego Rady Państwa. Od lutego do sierpnia 1980 prezes Rady Ministrów. Jako bliski współpracownik Edwarda Gierka zmuszony do odejścia ze stanowisk państwowych i partyjnych, w październiku 1980 odwołany z KC, a w lipcu 1981 wykluczony z partii przez IX Zjazd. W stanie wojennym wraz z innymi przywódcami z poprzedniej ekipy internowany.

Dąbrowa Górnicza Strzemieszyce to stacja kolejowa w Dąbrowie Górniczej, w województwie śląskim, w Polsce. Jeszcze całkiem niedawno w środku budynku dworca funkcjonowała poczekalnia i kasa biletowa, między torami przy peronie 1 i 2 był jeszcze płotek, a na dworcu panował (w porównaniu z dniem dzisiejszym) względny porządek. Niestety, dziś ten wspaniały XIX-wieczny budynek obraca się w coraz to większą ruinę.

Dzisiejsza stacja Dąbrowa Górnicza-Strzemieszyce powstała w 1885 roku, kiedy to do tej samodzielnej wówczas miejscowości dotarła Kolej Iwanogrodzko-Dąbrowska. Wcześniej istniał już przystanek na Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej (dzisiejsza Dąbrowa Górnicza Południowa).

Obok stacji, pierwotnie zwanej Strzemieszycami Radomskimi, powstała też istniejąca do dziś parowozownia.

Lokomotywy ze Strzemieszyc obsługiwały wówczas całą linię z Dęblina do Zagłębia. Obecnie budynkami parowozowni zarządza spółka PKP Energetyka. Pociągi pasażerskie w kierunku Kielc i Katowic zawsze cieszyły się popularnością wśród mieszkańców.

Jeszcze w latach 80. przez Strzemieszyce kursowały wakacyjne pociągi Gliwice– Suwałki oraz Lublin – Kudowa-Zdrój.

Do 1993 roku strzemieszyczanie mieli także możliwość dojazdu koleją do Huty Katowice i centrum miasta. Obecnie zatrzymują się tutaj jedynie pociągi osobowe z Katowic do Olkusza, Tunelu, Sędziszowa i Kielc.

Kościół Starokatolicki Mariawitów to dawna kaplica (obecnie wyznawcy z Dąbrowy Górniczej przynależą do parafii MB Różańcowej w Sosnowcu). W czasie II wojnie światowej wielu wyznawców z obecnej Dąbrowy Górniczej zostało osadzonych w obozach koncentracyjnych i nosiło znak – fioletowy trójkąt

Świadkowie Jehowy – ok. 2000 aktywnych wyznawców. 22 zbory z Salami Królestwa.
Historia. Działalność rozpoczęli na początku lat 20 XX w. Jedną z pierwszych rodzin byli Otrębscy. Pierwszy zbór powstał w Ząbkowicach Będzińskich, a w 1932 roku zbór przy ul. Klubowej. W czasie II wojnie światowej wielu wyznawców zostało osadzonych w obozach koncentracyjnych; wśród pierwszych osadzonych byli m.in.: Jan Otrębski z Ząbkowic, Józef i Stefan Guzikowie z Błędowa, Aniela Kaczmarczyk z Łośnia. Po jej zakończeniu – już w czasie zakazu działalności – powstały nowe zbory. Organizowano tzw. konwencje leśne. Wyznawcy za działalność religijną oraz za odmowę służby wojskowej zostawali skazywani na kary więzienia. W latach 80 i 90 XX w. nastąpił znaczny przyrost ilości wyznawców, powstały nowe zbory. W roku 1982 roku odbyło się w hali PKZ pierwsze oficjalne zgromadzenie. W latach 90 XX w. powstały nowe Sale Królestwa. Obecnie miejscowi wyznawcy korzystają zgromadzeń w Centrum Kongresowego w pobliskim Sosnowcu.
Świecki Ruch Misyjny „Epifania” to zbór Świeckiego Ruchu Misyjnego „Epifania” w Dąbrowie Górniczej.

Dawny kahał, założony 1910, zlikwidowany podczas II wojny światowej (obecnie wyznawcy z Dąbrowy Górniczej przynależą do Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Katowicach)

Kościoły protestanckie to Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP czyli dawny kościół św. Barbary (od 1913 wyznawcy z Dąbrowy Górniczej przynależą do parafii ewangelicko-augsburskiej w Sosnowcu, od 1945 uczęszczają na nabożeństwa do kościoła ewangelickiego na Pogoni). Wspólnota Kościołów Chrystusowych – rozpoczęła działalnośc w mieście w 1947 roku, w 1981 roku urządzono kaplicę. Kościół Boży w Chrystusie.

Kościół Rzymskokatolicki to kościoły Najświętszej Maryi Panny Anielskiej, Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej (Łęka), Najświętszej Maryi Panny, Królowej Polski, Parafia Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Dąbrowie Górniczej, Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych (Trzebiesławice), Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel (Strzemieszyce Małe), Najświętszej Maryi Panny Zwycięskiej, Najświętszego Serca Pana Jezusa (Strzemieszyce), Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, św. Antoniego z Padwy (Gołonóg), św. Barbary, św. Jadwigi Królowej, św. Józefa Oblubieńca NMP, św. Maksymiliana Marii, św. Rafała Kalinowskiego (Gołonóg), Parafia św. Marii Magdaleny w Dąbrowie Górniczej,Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, Nawrócenia św. Pawła Apostoła, Podwyższenia Krzyża Świętego (Łosień), Przemienienia Pańskiego (Tucznawa), Trójcy Przenajświętszej (Błędów), Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (Okradzionów), Zesłania Ducha świętego (Ząbkowice).

WSPS – Wyższa Szkoła Planowania Strategicznego w Dąbrowie Górniczej. Uczelnia prowadzi studia pierwszego stopnia w systemie stacjonarnym i niestacjonarnym oraz studia podyplomowe.

Wyższa Szkoła Planowania Strategicznego leży w Dąbrowie Górniczej. Rozpoczęła swoją działalność 11 października 2004 r. Na początku uruchomiono trzy kierunki:politologię, pielęgniarstwo, fizjoterapię. W 2008 r porozszerzono listę kierunków dostępnych dziś.
Studia licencjackie dzienne i zaoczne

Politologia
Logistyka
Pielęgniarstwo
Pielęgniarstwo pomostowe
Fizjoterapia
Ratownictwo Medyczne
Położnictwo
Położnictwo pomostowe
Zdrowie publiczne
Kosmetologia